Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok. Bir kendisi.
Bu yeter zaten. Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan. Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte. Bir yanımız "kalk gidelim", öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira... İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile, güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık. Alışkanlığın verdiği rahatlık, monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz. Evlenmeler... Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler... İşi büyütmeler... Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal ben... Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek, iki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında, herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır; Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin, kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada. Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım, inadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek. Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası. Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa. Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek. Ne mümkün. Sabah 9, akşam 18 Sonra başka mecburiyetler.
Sıkışıp kaldık. Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz. Bir ömür karşılığı, bir ömür yani. Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren? Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.
Can Yücel
* ama bu bahar gidecegim ben buralardan.... Istanbul bekle beni, gelecegim bu baharda <3
6 opmerkingen:
Cok anlamli ve guzelmis.
Insanoglu her daim "gitmek" arzusuyla yasayacak herhalde. Herseyden kacmayi cok severiz. Kacmaktan baska care bulamayiz hic birimiz. Ne icimizdeki dertleri sonuca baglayabiliriz, ne kabulleniriz, ne de unutabiliriz. Oyle icimizi kemirir. Haliyle tek care "gitmek" oluyor. Sanki o zaman hersey kayip olacakmis gibi. Problemlerin konaklandigi yer zaten kalbimiz ve zihnimiz. Bizim mekan degistirmemizle, o problemler su an yasadigin evde kalmiyor. O da seninle beraber "gidiyor". Pesini birakmiyor.
Gerci yine de insani bir sekil rahatlatiyor mekan degistirmek. Ama bir sure icin. Can Yucel'in dedigi gibi o sekil "gitmek" cok zor oluyor. Malum hepimizin monoton sabitlesmis bir hayati var. Is guc, okul, aile. Hangi birini birakabileceksin? Zor. Biraksanda zaten bir kac haftaligina birakiyorsun. Sonra gene donuyorsun eski hayatina ve tekrardan "gitmek" arzusu kalbini sariyor.
Can Yucel'in yuregine saglik. Sana da paylastigin icin tesekkurler.
Ben Can Yucel in bu yazisini cok begeniorum. Bu yaziyi okumak bile insani bir yerlere goturuyor...
Gitmek istedigimiz yere vardigimizda yine o gitme arzusu olacaktir. Gitmekle insan ne sorunlarindan nede bir takim duygularindan gitmis oluyor. Dedigin gibi bunlar kalbimizde ve zihnimizde konaklanan seyler. Gitmelerle herzamen sorunlar cozulmuyor, bir takim duygular degistirilmior. Ne garipki bunlari bilmemize ragmen yine o gitme arzusuyla yasiyoruz. Mekan degistirmek iyi ve guzel olabilir ama dedigin gibi bu bir sure icin. Is veya okul birakilir diye dusunuyorum ama aile ve dostlari birakmak hayli bir zor...
Vakit ayirip bu guzel yaziyi okuduguna ve begendigine sevindim. Dusuncelerini burda paylastigin icin tesekkurler.
* olurda birdahakine yine reaksiyon yerlestirirsen ismini yazarsan makbule gecer :]
Gitmek sadece istirahat icin yapilmali aslinda. Yani kisa donem icin. Aileden, isten, dosttan ayrilma soz konusu olmaz o zaman. Malum 2 3 haftalik bir donem "gidiyoruz". Daha fazla "ara vermek" diye adlandirabiliriz bunu. Ama ne istir bilmem, surekli istirahat etmek isteriz. Hep "ara vermek" isteriz :D. Ben istiyorum surekli mesela. Ama uzun sure icin gitmek istemem ben dogrusu. Ozlerim herkesi vallah.
Zaten gidildigi zaman istirahat icin gidioruz ve monoton hayatimiza boylelikle bir kisa sure icin ara verioruz. 1 haftadan tut 6 haftaya kadar. Ara vermeler cok guzel oluyor, yoksa cekilmior buralar. Heleki yaz ayalari hic ama hic cekilmior burasi, iiiiyyy. Ben inshaAllah egitimimim 4cu senesinde(yani daha kos koca 2 sene sonra :D), scriptie icin (sen anlarsin, belliki buralardansin :idi:) uzun sureligine sole 3 veya 4 ayligina gitmeyi dusunuyorum Istanbul a, yanliz. Okul icin gidecem ama okul bahane (yani bizimkiler yoksa olesine beni bir kac ayligina tek basima yollamazlar :D). Merak ediyorum acaba o gitme arzusu gitmek istedigim yere varinca hala olacakmi, acaba sonra nolacak diye..... Ozlem duygusu tabiki olacaktir, aile ve dostlari ama deger diye de dusunuyorum. InshaAllah nasip olur. Ben bu gelecek baharda ara verip 1haftaligina Istanbula gidecegim, sonra yaz tatilinde 6 hafta Turkiye ye gitmeyi dusunuyorum. Dusundumde temelli bir yere, yani her hangi bir yere gitmek mi? Zor. Hani bazen bagzi seyler hep aklinda olur ama iste o ilk adimi atamazsin ya bir turlu. Benimkiside ole birsey....
* sen anoniem kalmakta israrlisin herhalde :D
anonimin kim oldugu belli ..
@
gitmek isteyipte gidememek .. insan gidince geri dönecegini daha dogrusu geri dönmesi gerektigini hesaba katmíyor çogu zaman. o an herseyden ve herkesten uzaklasmasí, çekip gitmesi tüm dertlerin, stresslerin, o an ki duygularín terkettigin sehirde kalacagíní saníyor. nere gidersen git, geride bíraktíklarín tüm hayatín boyunca seninle birlikte gelicektir. istesende istemesende bu böyle, düzen bu bir kere.
gitmek istiyorum buralardan.
kederleri,
tasaları,
martıları,
ve bu limanı,
dostları ve düşmanları,
ümitleri, yandaşları,
bırakıp kendi hallerine.
bir bedenim,
bir de düşlerimle,
gitmek istiyorum buralardan.
yalnízlík kadar güzel bisey yok herhalde ..
Meycim, olsun, yine bir baska mekana, ulkeye yada sehire gitmek insana yine bir rahatlik verior. Birseylerin uzakta olma dusuncesi az olsada birseyleri bir sureligine unutturuyor yada hafiflestirior, bazen oluyor tamamen birseyleri unutturuyor......
Yerlestirdigin kisa yazi guzelmis. Tesekkurler liefie lief.
* Mey bence bu anoniem baska bir anoniem :D, senin tahmin ettigin deil herhalde. Neyse...
Een reactie posten