Liegebeest

Afgelopen vrijdag had ik op een MBO een stageafspraak voor volgend jaar (in het derde jaar moet ik 10 maanden en 32 uur per week stage lopen). Ik was wakker en had totaal geen zin om te gaan. Ik belde ze op en gaf door dat ik niet kon komen, omdat ik ziek was. Of ik ziek was? Nee! De laatste tijd jok ik veel en mijn meest gebruikte leugen om ergens onder uit te komen is, “ik ben ziek”. Ik ben het type dat bijna nooit ziek word. Later rond het avonduur moest ik naar mijn stageplek, waar ik 1 keer in de week naartoe ga. Toen ik daar eenmaal was, voelde ik me beroerd, ik had pijn in mijn onderrug, hoofdpijn en ik had het vreselijk koud. Later toen ik thuis was voelde ik me erger. Ik had een helse pijn in mijn onderrug, mijn hoofd leek te bonken tegen een muur en ik had het heel erg koud. Ik ben snel mijn bed in gaan duiken. God had het duidelijk gehad met mijn leugens en heeft me te grazen genomen om me echt ziek te maken! Ik had koorts! Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst koorts had? Mijn moeder kwam af en toe naar mijn slaapkamer om te vragen of ik paracetamol wilde innemen en ik vertikte om eentje te nemen. Na Pauw en Witteman bekeken te hebben ging ik slapen. Mijn moeder kwam alsnog af en toe langs om te kijken hoe het met me ging. Na 1.00 uur hoorde ik de buitendeur en het was mijn broertje. Ik schreeuwde uit mijn kamer heel zielig voor een paracetamol en dat ik ziek was. Ik vond mezelf te ziekjes om op te staan en zelf een paracetamol te pakken. Ik was ook ziekjes, maar ik stelde me best aan (doe ik altijd als ik maar een beetje ziekjes ben). Ik kon die nacht niet slapen, niet van de pijn, maar van de verschillende gedachtes die me wakker hielden. Ik dacht aan dat dit mijn laatste nacht op aarde zou kunnen zijn. Ik dacht dat ik verlamd zou kunnen raken als ik de volgende ochtend wakker werd, omdat ik een helse pijn had in mijn onderrug. Ik dacht hoe vreselijk het zou zijn als ik verlamd wakker zou worden. Ik voelde me schuldig omdat ik veel loog. Ik beloofde niet meer te liegen dat ik ziek was. Ik was bezig met het opzeggen van verschillende gebeden. Ik dacht aan het goede wat ik had gedaan en kwam erachter dat dit niet zoveel was vergeleken met het slechte wat ik allemaal heb gedaan. Ik dacht aan mijn zoveel jassen, tassen, schoenen, sjaaltjes en kleren, dat het niets voorstelde en dat ik mijn geld beter aan nuttige dingen kon besteden. Ik was heel erg bang, bang om elk moment dood te kunnen gaan. Ik vroeg me af of ik het zou merken als ik dood zou gaan. Zou ik straks doodgaan en alles voelen wat er bij de dood hoort? Of zou ik in mijn slaap doodgaan en niets voelen? Ik vroeg God of hij me alsjeblieft wilde genezen voor morgenochtend en dat ik het verschrikkelijk vond om ziek te zijn. Zo ging het de hele nacht door, totdat ik in slaap viel........
En ja, gelukkig heb ik het overleefd en werd ik in de ochtend wakker met alleen een beetje pijn in mijn keel. Ik ga niet meer liegen dat ik ziek ben!

Erdogan, you are the man!

Tijdens het jaarlijkse World Economic Forum in Davos laat Erdogan zich horen over Palestina. Een man met niet alleen praatjes, maar ook daden! De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan heeft het geflikt! Eindelijk iemand die daadwerkelijk opkomt voor Palestina!

* Wat een mongool die aan de linkerkant van Erdogan zit. Erdogan spreekt moedig over het gebeuren in Palestina en hoor je de debiel aan zijn linkerkant: "We really do need to get poeple to dinner". Barbaar, hij heeft het over onschuldige burgers die op een brute wijze vermoord zijn door Israël en jij hebt het over dineren?! Erdogan, jij bent de man

* Wat Erdogan zegt:
Dear Mr. Peres, you are older than I am. And you have a very strong voice. I feel that you feel guilty and that's why your voice was so loud. My voice is not going to be so loud because you know what I'm going to tell you. You know very well how to kill. I know very well how you killed and murdered children on the beaches [of Gaza]. There are two people, two former Prime Ministers of your country, who said something very significant to me. One of them said: "When I entered Palestine in a tank I was happy." When the tanks entered Palestine they were happy. That's how some of your Prime Ministers felt. Here you're talking about figures. I can give you names, perhaps some of you feel curious. I condemn the ones who applaud cruelty. Because applauding these people who have murdered children is a crime against humanity. We can't overlook that reality. Look, here I have taken many notes [about Peres intervention] but now I don't have the possibility to answer them all. I only will tell you two more things about this issue. The first one…

* Wat Erdogan vervolgens zegt nadat de debiel aan zijn linkerkant zegt: "We really do need to get people to dinner".

The Torah's 6th Commandament says: Thou Shalt Not Kill. But they have killed Palestinians. The second thing, look, is very interesting. Gilad Atzmon: "Israel's barbarity is way beyond cruelty." He's Jewish. Then, there is international relations professor from Oxford University Avi Shlaim, who served in the Israeli army. He has said the following in the English newspaper The Guardian: "Israel is a rogue state".

I also want to thank him as for me it's finished. For me, for me Davos is finished. I will not come back again to Davos, you should know, here is finished. You don't let me speak. He's been talking for 25 minutes, and I only could talk 12 minutes. It can't be. [He gets up and goes away, the Secretary of the Arab League shakes his hand].

* Staande ovatie voor de heer Erdogan *

Mietje!

Ik heb een schat van een vader! Dankzij zijn auto hoef ik bijna nooit met de trein naar mijn stage en mag ik zijn auto altijd lenen (na zijn werk en ik loop stage rond de avonduur, komt dus mooi uit). Heerlijk als je met pokkenweer en koud weer niet met de trein hoeft te reizen. Dus vandaag onderweg naar mijn stage stopte ik even bij een tankstation bij mij in de buurt om een beker cappuccino en een fles water te halen. Ik vind het zelfs achter het stuur heerlijk om van een beker cappu te genieten en ik had er zo een zin in. Nou, zat ik weer lekker warm in de auto, start de auto niet. Ik een paar keer opnieuw proberen, tevergeefs. Ik paniekerig mijn vader bellen en die zei dat hij eraan kwam. Wat was ik blij dat ik in de buurt van huis was. Ik probeerde ANWB te bellen, omdat mijn vader het kaartje van ANWB op het werk had laten liggen en ik kreeg 2 keer verkeerde nummers van 2 Jantjes bij het tankstation. Ik hier en daar bellen en toen was mijn batterij leeg! Gelukkig had mijn vader zijn telefoon bij zich. Mijn telefoon is van buiten bont en stront van binnen! Stel je voor als ik bij het tankstation van Zaandam had stilgestaan, wat ik ook wel eens doe (ik loop stage in Zaandam), dan was ik de klos! Dan had ik niks aan de knapperd die van buiten bont is en van binnen stront. Weet je wel, een mietje, stel je voor, een knapperd die je aan je zij hebt aan wie je geen bal hebt, wanneer je in moeilijkheden zit of wanneer je hem nodig hebt? Verschrikkelijk, toch? Nou, zo een mietje is mijn telefoon! Alleen hij is dan een niet-levende mietje. Hij mag er dan knap uitzien, maar veel heb ik niet aan hem.
Wees gerust, ik ga je ‘nog’ niet dumpen, tenzij ik een ander knappe Nokia tegenkom. En ondanks dat je een mietje bent Nokia 8800, ga ik je helpen. Wees je uiterlijk maar dankbaar! Ik ga morgen je therapie betalen, doe ik echt! Ik begin je mietjesgedrag irritant te vinden, vooral nu ik besef dat ik niks aan je heb wanneer ik in moeilijkheden zit. Morgen haal ik die batterij die langer meegaat! En mag jij, Nokia 8800 de knapperd duimen dat ik niet een andere Nokia knapperd tegenkom en dat je na de therapie veranderd, want ik dump je dan echt! Ow-wee als je het met de nieuwe batterij niet goed doet, hé? Ik ga geheid voor een ander, al is het een lelijkerd!

* ^ Mijn knappe mietje, zou je niet denken hé, dat hij zo een mietje is. Ze zeggen niet voor niets: "Schijn bedriegt!" :idi:

06-... Eindelijk!

Na 3 jaar weet ik eindelijk mijn mobiel nummer uit mijn hoofd! Dit is ook de eerste keer dat ik zo lang hetzelfde nummer heb. Normaal gesproken nam ik na een jaar een ander nummer. Dit had ik vooral te danken aan mensen die levenloos waren en niets anders wisten dan anderen telefonisch lastig te vallen. Ik had toen besloten om mijn nummer niet meer uit mijn hoofd te leren, omdat ik toch weer elke keer een nieuwe had. Het grappige en rare wat ik in het begin vond van de levenloze bellers was, ze bellen en praten niet. Wat heb je daaraan als beller? Op een gegeven moment werd het erg irritant! (Ik nam zo weinig mogelijk op wanneer ik anoniem werd gebeld). Ik kon destijds mijn telefoon met een gerust gevoel in de woonkamer achterlaten, maar na een incident doe ik het nooit meer! Mijn telefoon ging een keer over in de woonkamer en ik was in mijn slaapkamer. Ik was mijn telefoon dus in de woonkamer vergeten. Mijn moeder riep mij en zei vervolgens toen ik in de woonkamer was: “Al, benim sesimi begenmedi” (neem, mijn stem vond hij/zij niet mooi). Mijn vader was erbij, wat niet zo erg was, maar mijn broer zat er ook bij en zijn blik was pijnlijk. Ik zei ‘hallo’ en ik hoorde niets. Ik wist dat het die levenloze beller was, ik wist me door mijn broer geen houding te geven en bleef lachend ‘hallo’ roepen (ik weet ook niet waarom ik ging lachen) en toen hing ik op. Ik liep toen snel naar mijn kamer en tot mijn verbazing heeft mijn broer ook niet gevraagd wie dat was. Werd ik een ander keer nog een keer gebeld, deze had geen moeite met praten. Ik dacht dat het een vriend van de vriend van mijn vriendin was (huh, nog te volgen, ja, ik heb het goed getypt). Dus ik was best lang aan de telefoon met hem, hij was wel grappig en ik zei nog dat hij de groeten aan zijn vriend moest doen en dat ik ze heus wel door had. Ik belde na het gesprek lachend de vriend van mijn vriendin op om te zeggen dat hij niet meer zulke grappen bij mij moest uithalen. Toen bleek dat het helemaal niet een vriend van hem was. Mijn nummer heeft zelfs een keer in de trein op een stoel gestaan en er is echt een malloot geweest die mij gebeld en ge-sms’t heeft. Soms wist ik (bijna zeker) wie mij anoniem belde (hihihi), achtergrondgeluid en zo. Enfin. Ik heb mijn nummer nu 3 jaar, yeuh! Ik ken mijn nummer ook uit mijn hoofd, yeuyh! Ik heb ook 2 jaar lang geen last meer van levenloze bellers, yeuyh!

* (photo made by me)
* ik ben nog stapel op mijn tel, maar hey, iedereen heeft zijn slechte kanten, de batterij gaat echt niet langer mee dan een halfuur, heel irritant als je langer of zelfs een paar minuten maar aan de tel zit, hij is ook meedogenloos en valt gelijk uit, de batterij is ook heel klein en ik snapte in het begin niet waarom ik extra batterij kreeg, er schijnt een batterij voor deze telefoon te zijn die langer meegaat en die ga ik binnenkort aanschaffen, ik wil geen andere, ik ben en blijf trouw aan mijn Nokia 8800 ^_^

Happy men & women

Ik zag deze reclame van Heineken een paar daagjes terug op tv. Erg leuk! En lachen! Waar vrouwen blij van kunnen worden en waar mannen blij van kunnen worden :D

* Ik wil ook een inloopkast :(

Photos of the month January

* deviantart

2.55 love!

I love de 2.55 Chanel bag aka Chanel Classic Bag <3

De koorden zijn erg leuk en de tas is mooi gestikt. Deze tas is in 1955 gelanceerd. Ik wil er ook 1 en ik ga kijken of ik er 1 kan aanschaffen. Je hebt ze in diverse maten en kleur. Ik wil een zwarte ^_^ en een kleine model (de grote kan ik niet aan, qua geld). Ik moet even goed rondkijken....

Ik vind de portemonnees ook mooi <3

En de geweldige vrouw achter Chanel: Gabrielle Coco Chanel

* Gabrielle ‘Coco’ Chanel bekend als de Koningin van de Mode. “Elegant zijn is geen kwestie van een nieuwe jurk aantrekken. Je bent elegant, omdat je elegant bent.” Ondanks dat Chanel zich al behoorlijk had opgewerkt, had ze haar eerste echt succes pas in 1921. Zij was diegene die de garçonne-look heeft gecreëerd: ze trok vrouwen truien en plooirokken met verlaagde taille aan en versierde de haren met clochehoeden en haarbanden.

Coco Chanel heeft een hoop betekend voor de modewereld en haar kijk op mode wordt nog steeds doorgegeven via haar mode-imperium Chanel dankzij couturier Karl Lagerfeld. “Mode is niet iets wat alleen uit jurken bestaat, mode zit in de lucht.”
Een andere gekende uitspraak van haar was: "Mode is gemaakt om niet in de mode te zijn". Haar stijl was dan ook telkens anders dan de andere grote namen in de modewereld.
Coco Chanel overleed op 87-jarige leeftijd in een suite van het Ritz Hôtel in Parijs.

bron:wikipedia

Iets en niets

Kennen jullie dat gevoel van iets, maar ook weer niets? Als je het gewoon gehad hebt met alles of als je erg moe bent of verdwaald bent in de wereldse drukte, dat je weleens denkt voor wat je de dingen doet waar je allemaal mee bezig bent? Of de vraag 'waarom', 'hoe' en 'wat' onophoudelijk herhaald worden in je hoofd. Je verlangt naar iets, maar je weet niet naar wat. Je hebt familie, vrienden en mensen die je liefhebben om je heen, maar toch voel je je weleens eenzaam. Je mist iets, maar je weet niet wat… Of toch niets?
Je hebt alles, komt niets tekort en toch mis je die ene ‘iets’. Soms denk je het gevonden te hebben, maar dan heb je het mis. Het gevoel van het missen van iets is er nog. Je piekert om erachter te komen wat je mist, maar je blijft haken waar je bent begonnen. Het enige waar je in beland is in een donkere en stille ruimte. Doet dit gevoel van iets missen je pijn of verdriet? Nee, helemaal niet. Het geeft je soms rust of irritatie. Je vraagt je alleen af wat je mist, wat het gevoel is dat je iets mist. Erover schrijven helpt eveneens niet, je blijft haken waar je bent begonnen. Het gevoel van iets missen, maar ook weer niets? Vaag.

De wereld

In de winkelstraten loopt een menigte op zoek naar de juiste kleding of schoenen. Eetcafeetjes zitten vol met mensen die gezellig gezamenlijk genieten van een overheerlijk hapje. De één werkt en de ander studeert, de één is bezig met zijn hobby en de ander zit lekker op de bank voor de buis. Ieder doet zijn ding, ieder is vrij in zijn doen en laten. Men komt werkelijk niets tekort. Overdag en in de nacht heerst er rust en vrede. Men is veilig. Geliefden zijn samen, bijna niemand die tussen hen kan komen of ze kan scheiden van elkaar. Kinderen lachen en de ouders kijken met liefdevol en vreugde toe hoe hun kleintjes genieten van de mooie wereld waarin ze leven. Leed is onbekend evenals honger, geweld, armoede, onrechtvaardigheid en hopeloosheid. De wereld is mooi…

Aan de andere kant van de wereld loopt een menigte op zoek naar voedsel en water die er weinig tot niet is. Op zoek naar kleding om de koude dagen en nachten te kunnen overleven. Onderdak is er niet en sterfgevallen door ondervoeding is hoog. Alles is verwoest, huizen en levens. Het geweld is onophoudelijk, de ochtend en nacht kennen geen rust. Er heerst armoede. Er bestaat een rivier genaamd de tranenrivier die tot de landen stroomt waar er geen vrede en rust heerst. Deze rivier wordt met de dag groter, de wenen houden niet op evenals geweld, leed en pijn. “Als tranen konden spreken, was er vrede op aarde”. Geliefden worden van elkaar gescheiden, mensen worden op brute wijze vermoord en mishandeld. Meedogenloos kent men niet! Een moeder die op zoek is na een bomaanslag naar haar kinderen en echtgenoot tussen alle lijken of een ingestort gebouw. Een kreet van een vader, die zijn familie en huis verloren is. De kreten zijn onophoudelijk van de kinderen, oudjes, moeders, vaders, zusters, broers en vrienden. Ingezakt en hopeloos kijken ze naar de wereld waarin ze leven…. De wereld is alles behalve mooi en goed…



30-12-2008

Nieuwjaar, 2009, terugblik....

2005, bewandelde ik een onbekende weg, het was chaotisch en ik wist me geen raad.
2006, verdwaalde ik en was ik de weg helemaal kwijt, met de weg kwijt was ik tevens mezelf kwijt. Een k*t jaar en toch een bijzonder jaar, ik leerde een nieuwe goede vriendin en allerliefste Meryem kennen.
2007, ben ik op zoek geweest naar de weg terug en naar de ‘verloren ik’, ik heb moeten bikkelen. Moeilijk jaar.
2008, heb ik mijn weg teruggevonden en mezelf. Het jaar van innerlijke rust en tevredenheid.
2009, moge het gaan zoals het in 2008 is gegaan en moge ik niet meer een onbekende weg bewandelen en erin verdwalen..... Moge ik een veel beter mens worden.....

Ik heb geen voornemens voor dit jaar. Ik vind als je iets wil veranderen dan hoeft dit niet per se in/na Nieuwjaar. Wat ik wel heel graag ooit in mijn leven zou willen doen is naar Afrika gaan als vrijwilliger, voor een weekje of 10 dagen. Ik wil direct hulp bieden i.p.v. indirect hulp. Ik zou dit ook in het Midden-Oosten willen doen, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Afrika, omdat ik bang ben om naar het Midden-Oosten te gaan (ik weet, ik ben erg egoistisch).

Ik vier geen Nieuwjaar, maar ben wel het type dat iedereen een gelukkig Nieuwjaar sms’te. Ik heb het dit jaar niet gedaan, ik was absoluut niet in de stemming vanwege wat er gaande is in de Gazastrook (wel heb ik terug gereageerd op Nieuwjaar-sms'jes die ik ontvangen heb). Mijn hart was bij de Palestijnse bevolking. Moge Allah de Palestijnse bevolking beschermen en hun leed doen wegnemen!

Moge Allah alle onschuldige mensen op de wereld verlossen van hun leed, pijn en verdriet!

Tot slot: "Ben, beni biraktigim zaman, Sen beni birakma Yarab" Yunus Emre