"Unheard Voices"

Ik was laatst, samen met de studentenvereniging Bosporus, nadat we het prachtige Vredespaleis te Den Haag bezocht hadden doorgegaan naar de Tweede Kamer. In de hal van de Tweede Kamer stond een tentoonstelling en gelijk 1 foto viel me op. Aan het eind van de rondleiding kon ik dus de tentoonstelling, “Unheard Voices” bewonderen (een beetje, vanwege tijdgebrek). De foto’s zijn gemaakt van en door Afghaanse vrouwen en hun kinderen. Er zaten ook hartverscheurende foto’s tussen met tekst van de desbetreffende persoon bij. De ene foto die mij gelijk opviel was een meisje genaamd Shaima, rond de 12 á 15 jaar, denk ik. Wat een mooi meisje, maar toen ik de foto eindelijk van dichtbij kon bewonderen moest ik even slikken. Ondanks dat ze jong was, leek ze immers zo oud. Je, nou, eigenlijk ik kon het leed en pijn van haar gezicht aflezen, dat ze waarschijnlijk nooit haar kindertijd heeft beleefd en op jonge leeftijd volwassen is geworden. En ondanks dat ze heel wat gemaakt schijnt te hebben, is ze haar mooie glimlach en de hoop die haar prachtige ogen uitspreken niet verdwenen. Ik las de tekst naast haar foto. Boven de tekst was nog een foto van 2 kleine jongens die gehandicapt waren. Deze jongens waren de neefjes van het meisje. Zij zorgde voor haar neefjes, omdat zij weeskinderen waren en ze vertelde erbij dat ze hun erg lief vond. Ik vond dit zo bedroevend....
Foto’s maken was niet toegestaan, maar Hülya, mijn liefste vriendin heeft een paar foto’s weten te maken.
Tentoonstelling - exhibition Unheard Voices:



* Photos made by Hülya

Hül, bedankt voor de foto's lieverd!

(Mey, Hül ve Sue bak, reklaminizi yaptim :idi:
Het was een geslaagde dag liefjes en SV Bosporus.)