Liefdesgeluk, gebaseerd op een mooi uiterlijk?

Heb je een vriend of iets in die richting? Nee is je antwoord. – Nee? Het “nee” met vraagteken wordt herhaald op een ongeloofwaardige toon en blik. Nee, echt niets, herhaal je weer. - Waarom niet? Tja, gewoon niet. - Hoe kan dat dan? Jah, hoe dat kan, nou….. Dat kan gewoon, je kunt bijvoorbeeld alleen sukkels in je leven treffen? Je komt de juiste nette jongeman nog niet tegen, omdat hij vertikt uit zijn grot te komen? Wellicht durf je het niet meer? Of je wilt gewoon nog niet? En wat dacht je van dat het simpelweg nog niet de tijd daarvoor is, iets waarover jezelf niet de controle over hebt, maar alleen voor de gelovigen de Machtige en Alwetende, Allah. - Ja, maar hoe kan dat, zo een mooi meisje dat er altijd zo goed en leuk uitziet? Tja, daar sta je dan met een mond vol tanden, niet wetend wat je hierop verder moet zeggen en wat je aan het denken zet…………
Hey, als dat zo is hé, hoe kan dat dan, denk je dan. Ja, vertel jij mij hoe dat dan kan, jij, die het bizar vindt dat een mooi meisje geen geliefde in haar leven heeft. Ik begin het eveneens bizar te vinden. Ik snap het tevens niet meer…..Is het vinden van geluk in de liefde met een mooi uiterlijk vanzelfsprekend? Uiterlijk speelt een grote rol, de ogen willen ook wat. De eerste indruk speelt een rol, oké, het brengt je bij elkaar, maar het is toch het innerlijk wat iemand bij elkaar houdt? Bont van buiten, str*nt van binnen, heeft dat alsnog geluk in de liefde? Maar hoe zit het dan met een knappe jongen met een lelijk meisje of andersom, een lelijke jongen met een mooi meisje? Huh, ik snap het niet meer.Wat is mooi? Wat is lelijk? Zit de lelijkheid of schoonheid niet verborgen achter de ogen van de behouder?Dan hoor je van een niet-Turkse: - Als ik een Turk was geweest, dan was ik al getrouwd met je en de big smile wordt bigger in zijn gezicht. En maakt zijn zegje af met de uitspraak: - Ik snap ook niet waarom je geen vriend hebt? Geweldig, had ik net nodig, not! Bedankt voor je verheldering, not! En weer zet het je aan het denken…..En dan hebben we de leeftijd, de getallen. – Je bent al 25 jaar, je hebt de leeftijd bereikt om te huwen. Erger nog: - Je bent de leeftijd al gepasseerd om te trouwen! Om het Turkse gezegde "evde kalmis kiz" letterlijk te vertalen, thuis-blijvend-meisje! Jaja, dat is slecht bij ons, dat betekent dat niemand je wilt huwen en dat je te oud bent om nog aan een potentiële echtgenoot te komen! Daar sta je dan met schele ogen. En wat als ik dat gewoon nog niet wil! En wat als ik er gewoon nog niet klaar voor ben en me geestelijk nog 19 jaar voel! En, en wat als mijn potentiële echtgenoot nog niet is komen opdagen, omdat hij liever uit zijn neus vreet in zijn grot?! Het gaat door, het blijft je achtervolgen als je een bepaald leeftijd hebt bereikt en dit is voor ieder ander weer divers."Ring, ringgg", mijn telefoon gaat over. Ik neem op en we hebben het eerst over koetjes en kalfjes en al gauw houdt het daarmee op. – Hoe denk je erover, wil je?. Nee, tante (het is verdomme mijn achterneef, denk ik). – Waarom??? Ik zie hem als een broeder, antwoord je dan. – Dan kap je ermee hem als broeder te zien! Nee, dat kan ik niet en ik denk overigens nog niet aan trouwen, zeg je verder. – Hoezo niet, je hebt reeds de leeftijd bereikt om te trouwen, eigenlijk al gepasseerd! -Je bent 23! Naaa, kan het nog gekker?
Ik dwaal af, het gaat nu niet om de leeftijd in liefdesgeluk.Waar was ik gebleven, oh ja, het hebben van liefdesgeluk met een mooi uiterlijk.Alsof het nog niet bizar genoeg is hoor je het van de mannen zelf de bizarre van het verhaal. – Hoeveel vrienden heb je wel niet gehad? Pardon? Vraag eens gewoon, heb je wel een vriend gehad? – 6, 7? Wat?!?! De ogen worden wijd open van de schrik, je begint aan jezelf te twijfelen. Je denkt, ik heb toch niet in mijn slaapwandelen met jongens zitten daten? Om mijn God?!!! Je schrikt weer wakker en keert terug naar de realiteit – Ja, zo een mooi meisje, er zullen vast mannen achter je aan zitten, mannen die je willen. Ja, dus, denk je dan, en dat zou betekenen dat ik met de eerst volgende sukkel iets begin, omdat ik in jouw ogen er mooi uitzie? Of dat ik de moeite neem om achterom te kijken naar iemand die elk meisje naroept of nafluit dat toevallig passeert? Ooit gedacht aan dat anderen jouw ogen niet hebben, mij anders waarnemen dan jij en mij als lelijk kunnen zien? Daarna komt de lach, de lach van ongeloofwaardigheid wat je verdomme moet aanzien. Je lacht als een aap terug en het enige wat uit de mond komt: ‘Dan niet’. Daar zit je dan weer, stil, niet wetend waarom ze dat denken en zeggen….Liefdesgeluk, vind je dat met een mooi uiterlijk? Liefdesgeluk, is dat nou gebaseerd op een mooi uiterlijk? Nee dus. Of toch wel? Weet ik niet. Ik weet het alweer niet, jij wel? Kan jij het mij vertellen?

5 okt 08