Liegebeest

Afgelopen vrijdag had ik op een MBO een stageafspraak voor volgend jaar (in het derde jaar moet ik 10 maanden en 32 uur per week stage lopen). Ik was wakker en had totaal geen zin om te gaan. Ik belde ze op en gaf door dat ik niet kon komen, omdat ik ziek was. Of ik ziek was? Nee! De laatste tijd jok ik veel en mijn meest gebruikte leugen om ergens onder uit te komen is, “ik ben ziek”. Ik ben het type dat bijna nooit ziek word. Later rond het avonduur moest ik naar mijn stageplek, waar ik 1 keer in de week naartoe ga. Toen ik daar eenmaal was, voelde ik me beroerd, ik had pijn in mijn onderrug, hoofdpijn en ik had het vreselijk koud. Later toen ik thuis was voelde ik me erger. Ik had een helse pijn in mijn onderrug, mijn hoofd leek te bonken tegen een muur en ik had het heel erg koud. Ik ben snel mijn bed in gaan duiken. God had het duidelijk gehad met mijn leugens en heeft me te grazen genomen om me echt ziek te maken! Ik had koorts! Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst koorts had? Mijn moeder kwam af en toe naar mijn slaapkamer om te vragen of ik paracetamol wilde innemen en ik vertikte om eentje te nemen. Na Pauw en Witteman bekeken te hebben ging ik slapen. Mijn moeder kwam alsnog af en toe langs om te kijken hoe het met me ging. Na 1.00 uur hoorde ik de buitendeur en het was mijn broertje. Ik schreeuwde uit mijn kamer heel zielig voor een paracetamol en dat ik ziek was. Ik vond mezelf te ziekjes om op te staan en zelf een paracetamol te pakken. Ik was ook ziekjes, maar ik stelde me best aan (doe ik altijd als ik maar een beetje ziekjes ben). Ik kon die nacht niet slapen, niet van de pijn, maar van de verschillende gedachtes die me wakker hielden. Ik dacht aan dat dit mijn laatste nacht op aarde zou kunnen zijn. Ik dacht dat ik verlamd zou kunnen raken als ik de volgende ochtend wakker werd, omdat ik een helse pijn had in mijn onderrug. Ik dacht hoe vreselijk het zou zijn als ik verlamd wakker zou worden. Ik voelde me schuldig omdat ik veel loog. Ik beloofde niet meer te liegen dat ik ziek was. Ik was bezig met het opzeggen van verschillende gebeden. Ik dacht aan het goede wat ik had gedaan en kwam erachter dat dit niet zoveel was vergeleken met het slechte wat ik allemaal heb gedaan. Ik dacht aan mijn zoveel jassen, tassen, schoenen, sjaaltjes en kleren, dat het niets voorstelde en dat ik mijn geld beter aan nuttige dingen kon besteden. Ik was heel erg bang, bang om elk moment dood te kunnen gaan. Ik vroeg me af of ik het zou merken als ik dood zou gaan. Zou ik straks doodgaan en alles voelen wat er bij de dood hoort? Of zou ik in mijn slaap doodgaan en niets voelen? Ik vroeg God of hij me alsjeblieft wilde genezen voor morgenochtend en dat ik het verschrikkelijk vond om ziek te zijn. Zo ging het de hele nacht door, totdat ik in slaap viel........
En ja, gelukkig heb ik het overleefd en werd ik in de ochtend wakker met alleen een beetje pijn in mijn keel. Ik ga niet meer liegen dat ik ziek ben!