Iets en niets

Kennen jullie dat gevoel van iets, maar ook weer niets? Als je het gewoon gehad hebt met alles of als je erg moe bent of verdwaald bent in de wereldse drukte, dat je weleens denkt voor wat je de dingen doet waar je allemaal mee bezig bent? Of de vraag 'waarom', 'hoe' en 'wat' onophoudelijk herhaald worden in je hoofd. Je verlangt naar iets, maar je weet niet naar wat. Je hebt familie, vrienden en mensen die je liefhebben om je heen, maar toch voel je je weleens eenzaam. Je mist iets, maar je weet niet wat… Of toch niets?
Je hebt alles, komt niets tekort en toch mis je die ene ‘iets’. Soms denk je het gevonden te hebben, maar dan heb je het mis. Het gevoel van het missen van iets is er nog. Je piekert om erachter te komen wat je mist, maar je blijft haken waar je bent begonnen. Het enige waar je in beland is in een donkere en stille ruimte. Doet dit gevoel van iets missen je pijn of verdriet? Nee, helemaal niet. Het geeft je soms rust of irritatie. Je vraagt je alleen af wat je mist, wat het gevoel is dat je iets mist. Erover schrijven helpt eveneens niet, je blijft haken waar je bent begonnen. Het gevoel van iets missen, maar ook weer niets? Vaag.